Het begin.

Ik begin u te vertellen; de periode 2004 tot 2012. Om u een beetje inzicht te geven, in ons leven voorafgaand, dat ik ben begonnen met schrijven van dit blog.

In 1990 leerden Erwin en ik elkaar kennen. Ik was net gescheiden, en had 2 kinderen van 3 en 5 jaar. Ik was 28, en Erwin was 21 jaar. We leerde elkaar kennen in de kroeg. Erwin was een soort natuurlijke vader voor mijn kinderen, het klikte meteen. We hebben de relatie langzaam opgebouwd. Door de week was Erwin aan boord van de schepen. En op woensdag, en in het weekend was hij bij ons. Erwin zat bij de marine. Regelmatig ging hij ook varen en was hij een paar weken weg. Hij was voor mij de grote liefde. Hij was intelligent, heel sportief, kon met iedereen opschieten, had 2 gouden handen, en zag er ook nog eens heel leuk uit. Gewoon, iemand met een bijzondere persoonlijkheid. We kregen samen met de kinderen een heel leuk leven. Altijd vrienden over de vloer. Leuke vakanties, onbezorgd. In 1994 zijn we getrouwd. Mijn/onze kinderen, wilde hem al vrij snel papa noemen. Dat vond hij natuurlijk een eer. Hun andere vader heeft er nooit moeite mee gehad, en dat siert hem. Mijn kinderen hebben 2 vaders, want met hun eigen vader hebben ze ook gewoon heel goed contact. Maar Erwin heeft ook altijd financieel voor ons gezorgd.

In 1999 besloten we een huis te kopen. Omdat dat in de Haarlemmermeer bijna onmogelijk was voor ons, zijn we uiteindelijk naar de kop van Noord Holland verhuisd. En hebben we daar een heel leuk huis gekocht, wat Erwin helemaal naar ons zin heeft gemaakt. In die periode is hij ook 2 keer op uitzending geweest, en is hij duiker geworden bij de marine. Alles ging naar wens, we hadden geen problemen een fijne relatie, en geen grote zorgen.

Tot de datum 27 november 2004 ….

Erwin had altijd al een bepaalde humor, deed af en toe of hij niet goed werd, en daar zou ik dan op moeten reageren. Het was van vrijdag op zaterdag morgen vroeg. Ik hoorde dat Erwin een heel vreemd geluid maakte en zei;  ‘Jee, Erwin doe even normaal het is half 7’, …maar het geluid hield niet op. Ik deed het licht aan en zag meteen dat het mis was. Ik heb hem in paniek zelfs een klap gegeven. Ik rende naar beneden de trap af, en dacht de buurman moet zo naar zijn werk, die kan helpen. Maar toen bedacht ik me, dat het zaterdag was. Ik heb 112 gebeld, en rende weer naar boven. Daar lag Erwin nog steeds te schudden, en er kwam schuim uit zijn mond. De dame aan de telefoon vertelde me wat ik moest doen en stelde me gerust. Inmiddels was de ambulance er, en kwam Erwin een beetje bij.

Erwin werd naar het ziekenhuis vervoerd. Daar is hij een paar dagen gebleven. Er werd een MRI scan gepland pas op 6 dec. Erwin was weer gewoon gaan werken. Op 9 dec was hij toevallig thuis, toen de arts zelf belde. Hij nam zelf de telefoon op. Of we die middag wilde komen, en dat ik mee moest.

Je voelt dan natuurlijk al aan dat er iets niet goed is. Toen we aankwamen bij de poli, mochten we eigenlijk meteen doorlopen, en dat terwijl de hele wachtkamer vol zat. De pieper werd weggelegd, en de telefoon ging van de haak. Dan weet je zeker, wij gaan geen goed nieuws krijgen. De neuroloog vertelde ons dat Erwin in een vrij groot gebied een tumor in zijn hoofd had.

Die zelfde dag werd hij opgenomen, om te kijken of de tumor in het hoofd was ontstaan, of dat er ergens anders in het lichaam ook nog kanker zat. Dat was niet het geval gelukkig. Er werd een afspraak met de neurochirurg uit het Slotervaart/Anthonie van Leeuwenhoek ziekenhuis gepland. Erwin ging er van uit dat de tumor verwijderd kon worden, en dat alles daarna weer normaal zou zijn.

Dit liep anders dan verwacht. De tumor zat te diep en te gecompliceerd in het hoofd. Bovendien was de arts er zo goed als zeker van dat het een laaggradig glioom betrof. Dit soort tumoren reageert niet op bestraling of chemo. Het advies luide, ( wait en see). Wat inhoud dat er een afwachtend beleid is. De toekomst was geheel onzeker.

In een gesprek met de neuroloog vertelde deze, dat het heel aannemelijk was dat Erwin verandering in zijn gedrag zou krijgen. Omdat de tumor ook frontaal zat ( voor in het hoofd). Onderweg naar huis in de auto, zei Erwin; ‘Ik wil dat je altijd eerlijk tegen me bent en blijft’. Dus we spraken af, als ik/wij verandering zouden bemerken, we dat tegen hem zouden zeggen. Erwin was toen nog in de veronderstelling dat hij eventuele veranderingen zelf in de hand zou hebben. En eerlijk gezegd, ik was daar ook van overtuigd. Meer dan eens heb ik aan de woorden van de neuroloog gedacht.

Erwin kreeg vanaf dit moment medicatie tegen de epilepsie. Voor zijn werk had het natuurlijk ook gevolgen. Hij mocht niet meer varen en niet meer duiken. En toch lukte het ons, het leven weer een beetje op te pakken na verloop van tijd.

Het enige wat heel naar was, waren de epilepsie aanvallen. Niet vaak, 1 a 2 keer per jaar. Maar ze hadden een grote impact. Als Erwin een aanval had, was dat in verschillende vormen. Vaak begon het met een absence, en ging dan over in een status epilepticus.  Eigenlijk altijd, moest hij naar het ziekenhuis, om weer stabiel te worden. Regelmatig is hij langs de kant van de weg gevonden, op weg naar huis met de fiets dan werd ik weer gebeld, door het ziekenhuis of de ambulance. Het nare van de aanvallen is meestal, het gedrag wat hij gedurende een week heeft. Dat is ook epilepsie. Het gedrag is te vergelijken met een psychose. Het is extreem. Waardoor hij eigenlijk altijd na een aanval in het ziekenhuis verblijft, gedurende een week ongeveer.

Halverwege 2009 begon onze relatie al te veranderen. Het was steeds moeilijker een normale relatie te houden. De intimiteit veranderde. Erwin stak al zijn energie in zijn werk. Er ging steeds minder van hem uit, en hij lag heel veel op bed. Ook bemoeide hij zich steeds minder met bv financiële zaken, dingen in en om het huis. Als een vis op het droge, heb ik geprobeerd de relatie optimaal te houden. Het gaat natuurlijk allemaal niet van de één op de andere dag. En met ups en downs. Ik voelde me toen al heel alleen en machteloos. Ik twijfelde ook heel vaak aan mezelf of ik het wel goed zag allemaal.

Ik kreeg ernstige slaap problemen. Omdat Erwin het dag en nacht ritme langzamerhand steeds meer omdraaide. Ik raakte oververmoeid en was op een gegeven moment geestelijk en lichamelijk op. Op dringend advies van een maatschappelijk werkster, met wie ik in die tijd gesprekken had, ben ik apart gaan slapen. Ik vond dit een hele moeilijke beslissing, en zag het als de eerste verwijdering tussen ons. Ik heb echt nooit aan hem gemerkt dat hij daar moeite mee had. Het leek soms zelf wel zo dat hij het wel prettig vond in zijn eigen verstoorde ritme te leven en met niemand meer rekening te hoeven houden. Tot einde 2011 verliep ons leven op deze manier. Met ups en downs.

Steeds als er een MRI scan gemaakt was, luide de uitslag, stabiel. En dat terwijl ik meerdere veranderingen constateerde. Niet alleen in het gedrag, maar ook het geheugen. In zijn zelfstandigheid maar ook met het vinden van woorden bv. Maar goed, de scan zei dat het goed was, dus..

Op 30 januari 2012, kreeg Erwin een aanval. Terwijl ik al in bed lag. Ik was die avond heel vroeg naar bed gegaan, en had een slaappil genomen omdat ik migraine had. Toen ik de volgende ochtend vroeg opstond, ( ik slaap op zolder), rook ik een verschrikkelijke geur. In de badkamer aangekomen trof ik allemaal ontlasting. Erwin lag op zijn bed, met zijn kleding nog half aan. En zijn schoenen nog aan zijn voeten.

Zijn ‘geluk’ is geweest, dat hij uit de aanval is gekomen. Uiteindelijk is hij naar boven gekropen en heeft geprobeerd zich uit te kleden. Als hij een aanval heeft gehad, lukt het hem gedurende een paar dagen niet te praten bijna. Daarom heeft hij mij niet kunnen roepen.

Op dringend aandringen van mij, is er toch weer een scan  gemaakt. De uitslag was dramatisch. De tumor bleek kwaadaardig/onrustig te zijn geworden. Er werd overlegd met het hersentumor team, van het AVL/Slotervaart ziekenhuis. Nu was de enige optie nog opereren. Het topje van de ijsberg, want er werd meteen gezegd. Het was niet mogelijk om alles weg te halen.

Erwin ging op de wachtlijst, moet je je voorstellen. En we moesten thuis afwachten. In de periode die volgde, kon ik hem vanaf dat moment niet meer alleen laten. Hij was totaal verward. Erwin wist niet meer hoe hij zich aan moest kleden bv, kon niet meer zelf douchen, maar ook zelf brood klaar maken bv lukte ook niet meer, ga zo maar door. Gelukkig kreeg ik van mijn werkgever calamiteiten verlof.

Het lopen ging steeds moeilijker. Ik kon eigenlijk alleen even boodschappen doen als Erwin even lag te slapen. Eén keer heb ik het er op gewaagd, toen hij lag te slapen met onze hond en kleinzoon naar het bos te gaan. Toen ik onderweg naar huis was, kreeg ik een onbehagelijk gevoel, en belde ik om te checken of hij al wakker was. Dat was hij, ik zei dat we er bijna waren, nog een kwartiertje en dat we spaghetti gingen eten. Toen ik thuis kwam wist ik niet wat ik aantrof. Erwin stond volledig bloot te stofzuigen [zo verward was hij].

Hij had om mij te helpen vast een pan water op gezet voor de spaghetti, en was daarna even al leunend tegen het aanrecht/gasstel, een mandarijntje gaan eten. Omdat hij zo uit evenwicht was en verward, was zijn blouse in de brand gevlogen. Doordat hij lichamelijk zo verzwakt was kon hij de blouse niet open scheuren. Uiteindelijk, heeft hij godszijdank de helderheid van geest gehad, om zichzelf in onze vijver te laten rollen. Ik moet er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren. Het idee dat er brand had kunnen uitbreken met hem in huis maakte me misslijk. Ik heb hem onder de douche gezet en het ziekenhuis gebeld. Zijn hele boven rug had tweedegraads brandwonden. Iedere dag moesten we naar het ziekenhuis om de wonden te laten verzorgen.

Dit is één van de vele incidenten die er gebeurd zijn in de afgelopen jaren.

Inmiddels kregen we ook de datum van de operatie te horen 27 maart. Dat was nog 4 weken wachten. Ik dacht echt dat ik gek werd, in die tijd. En had het idee dat zijn situatie niet goed ingeschat werd.

Vanaf het moment dat Erwin ’s avonds naar Amsterdam is gebracht, ben ik begonnen met elke dag een stukje op facebook te schrijven. Dit vond ik zelf heel prettig, om het zo is ie zo, alles van me af te schrijven. Maar ook als een soort dagboek, om later nog eens terug te lezen. Maar de mensen om ons heen vonden het heel prettig. Zo bleef iedereen op de hoogte hoe het met Erwin ging. Niet lang daarna besloot ik te beginnen met dit blog. Begint u te lezen bij maart 2012..

.

 

 

 

 

 

 

 

31 Reacties to “Het begin.”

  1. mar december 18, 2012 bij 7:24 pm #

    Wat een verhaal….goed van je om het op te schrijven, voor jezelf maar misschien ook als steun en inzicht voor anderen….x mar

  2. Charis december 18, 2012 bij 8:15 pm #

    Lieve Jopie,

    Wat heb je dit mooi gedaan! Zo aangrijpend! Ook erg fijn om het verhaal in een keer zo te kunnen lezen, want iemand als ik die het zelf niet meemaakt kan toch moeilijker bevatten of begrijpen hoe het nou echt voor jullie is. Door jouw verhaal is het een stuk duidelijker geworden al heb in het altijd al ontzettend erg gevonden voor jullie! Ik heb ontzettend veel respect voor jou en Daan, Vin, Stef en iedereen die jullie zo steunt. Jullie zijn bijzonder goede mensen en heb bewondering voor jullie, een groot voorbeeld en echte liefde! Hele hele hele dikke knuffel en veel liefs Charis

  3. Dimitri Wind december 18, 2012 bij 8:31 pm #

    Ben erg geschrokken van het verhaal.
    Ik ben Red zijn oud collega van de Poolster en Pieter Florisz .
    Ik vind erg moedig en goede vrouw mijn respect.
    Hopend dat jullie toch nog plezierig momenten krijgen.
    Ik wens jullie allebei heel veel sterkte.

    Met vriendelijke groet,
    Dimmy

  4. Jos van Poorten december 18, 2012 bij 8:43 pm #

    met bewondering voor je moed en je kracht heb ik het hele verhaal gelezen. Zoveel tegenslagen en toch positief blijven. De buitenwereld kijkt altijd anders tegen dit soort situaties aan en kan ze maar moeilijk begrijpen. Ik herken zoveel momenten die ik ook met Joke heb meegemaakt en kan me in een aantal situaties helemaal inleven. Ik zou bijna zeggen dat ik een groot gedeelte van onze achterliggende geschiedenis weer meemaak. Jopie en Erwin hou kracht en moed hoe moeilijk dat ook op sommige momenten zal zijn. Jopie, jij hebt in ieder geval laten zien dat de omstanders rondom de patiënt ook aandacht nodig hebben. Vaak gaat alle aandacht naar de “zieke” maar er wordt vergeten hoe zwaar de naaste familie het heeft.
    Sterkte en hou vol
    Jos

  5. Elly Wiekart december 18, 2012 bij 9:50 pm #

    Pfff Jopie, tranen met tuiten!!! Wat een geweldig mens ben je en wat een fantastische echtgenote, moeder en oma! Heel veel respect! Ik wens jullie met z’n allen heel veel liefs, sterkte, hoop en liefde toe!!
    Ik denk aan je!! xxx

  6. Anoniem december 19, 2012 bij 8:13 am #

    Wat ben jij een ontzettende sterke, moedige vrouw! Je zal er maar voor staan, met je kinderen , kleinkinderen en als echtgenote! Erwin is echt de liefde van je leven, dat is duidelijk, maar oh meissie wat een zwaar leven! Geniet van ieder mooi moment met elkaar! zoveel respect!!!!! Xxxx

  7. Anoniem december 19, 2012 bij 11:02 am #

    jezus joop, ik zit nog na te snikken,!!!! wat vreselijk verdrietig voor jullie allemaal!wil jullie heel veel kracht en sterkte wensen en een dikke pakkert xxx

  8. Andre Geense december 26, 2012 bij 12:18 pm #

    Hoi Joopie en Erwin.Jeetje wat een verhaal,ik wist niet dat jullie in deze situatie zitten,maar erg indrukwekkend..Ik weet het niet te verwoorden,maar ik wil jullie via deze onpersoonlijke weg heel veel sterkte wensen..Respect voor de manier waar jij en de rest van je gezin er mee omgaat.Met welgemeende groet,Andre Geense.

    • johannamartha50 december 26, 2012 bij 12:38 pm #

      Wat leuk Andre dat je reageert ,we zien elkaar niet meer zo vaak.Maar bedankt voor je reactie hoor namens ons allebei .
      Gr Erwin en Jopie

  9. Loes Hill januari 4, 2013 bij 3:00 pm #

    Lieve Jopie en Erwin,

    We hadden al veel van je gehoord wat je allemaal meemaakt, maar om het te lezen is het is het nog veel erger, diep respect je houdt je altijd zo sterk PETJE AF.
    Hoop jullie gauw weer te zien.

    Liefs, Loes en Cock

  10. Anoniem januari 19, 2013 bij 1:58 pm #

    ik wist dat Erwin ziek was, dat vertelde hij mij in irak in 2004. ik wist niet dat het inmiddels zo slecht gaat. Heel veel sterkte voor jullie beide. Nicoline

  11. Wendy maart 20, 2013 bij 10:30 am #

    Hallo,
    Ik ken jullie niet persoonlijk maar was op het internet aan het zoeken naar blogs of fora omtrent leven met een hersentumor. Mijn moeder (64) heeft vorig jaar mei te horen gekregen dat ze een glioblastoom graad 4 heeft. Bij haar was het dus meteen al kwaadaardig. Ik herken ontzettend veel in je verhaal en dan vooral ook de onmacht en kwaadheid/ verdriet. Ook mijn moeder is een heel ander persoon geworden; geen initiatief, weinig tot geen emoties, het lijkt haar allemaal niet uit te maken. Doordat ook haar spraak is aangetast, is het voor haar heel moeilijk om zich te uiten. Mengt zich ook eigenlijk niet in een gesprek. Loopt moeizaam met een rollator en heeft een scootmobiel (die ze niet gebruikt). Was hiervoor iemand die nooit ziek was, veel fietste en tenniste en genoot enorm van haar kleinkinderen. Dat is nu helemaal weg! Het heeft mij (mijn zus en vooral mijn vader) heel veel moeite gekost om dit te accepteren. Mijn vader heeft hier nog steeds heel veel moeite mee. Ook zij kan overdag niet alleen thuis zijn en er is dus veel hulp nodig van familie en kennissen. Zodat ook mijn vader eens kan gaan tennissen om het ‘even te vergeten’. Ik wens jullie heel veel sterkte verder. Groeten Wendy

    • johannamartha50 maart 20, 2013 bij 11:27 am #

      Hoi Wendy bedankt voor je berichtje .Ik weet niet of je ook hebt gelezen dat er cursus wordt gegeven voor familieleden van iemand met NAH .dat is stichting MEE .
      Verder wens ik jullie ook heel veel sterkte ik hoop dat je wat aan mijn blog hebt .
      Gr Jopie van den Burg

  12. michel van der Tuuk juni 22, 2013 bij 9:35 am #

    Hallo Jopie en Erwin (Red),

    Via FB kwam ik dit verhaal tegen. Ik ben er van geschrokken en zwaar onder de indruk…. Samen met Erwin, als mn chef, mogen varen op de Florisz en later samen op de With als korporaals. Fijne vent!
    Ik kan alleen maar zeggen dat ik respect heb hoe jij ( jullie ) er mee omgaan en wat jullie voor Erwin doen.
    Wat een zwaar contrast met voorheen.
    Ik gun jullie nog vele leuke momenten samen! Heel veel sterkte, geluk en liefde gewenst.

    Groetjes Michel

    • johannamartha50 juni 22, 2013 bij 2:05 pm #

      Dank je wel Michel,ik heb je naam wel eens gehoord inderdaad.Zal Erwin de gr Doen hoor en de gr Terug

  13. Jeanet Heinen juli 21, 2013 bij 8:23 pm #

    aangrijpend…te weten dat er zoveel goede lieve mensen zijn die in voor- en tegenspoed voor elkaar zorgen.

  14. janita1988 juli 25, 2013 bij 2:27 pm #

    Hallo,

    Ik ken jouw/jullie niet persoonlijk, maar vond je blog via Google en wou graag reageren. Mijn vriend heeft recent de diagnose laaggradige hersentumor gekregen. De dokter heeft besloten af te wachten dus we weten eigenlijk niks naast dat er iets zit, wat er niet hoort.

    Sommige dingen die je schrijft zijn zo herkenbaar (we hebben recent de diagnose gekregen en er is nog geen operatie geweest)! Erg mooi beschreven en verwoord..

    Heel veel sterkte gewenst!

    Groeten Janita

  15. Anoniem juli 27, 2013 bij 11:38 am #

    Beste Jopie,
    Ik zal het kort houden, maar allereerst wil ik je bedanken voor je verhaal wat je naar buiten hebt willen brengen. Hieruit blijkt dat zowel jullie beiden en als gezin ontzettend moedig en sterk zijn in deze vreselijke moeilijke tijden. Ook mijn man heeft al jaren een hersentumor, daarbij is hij daardoor ook blind aan 1 oog en heeft nog maar 15% procent zicht aan het andere oog. Het verhaal is zo herkenbaar. Ook hij is geopereerd al meerdere malen in het SLvaart ziekenhuis. Slikt 38 medicijnen per dag. Maar het vreselijke in het hele verhaal is dat je je man/partner/vriendje niet meer degene is waar je verliefd op bent geworden. Dat nog tot daar aan toe, het vreselijkste vind ik de gedragsverandering die met regelmaat plaatsvindt. Vanuit het niets staat er een andere man voor je. Ik zou je heel graag eens willen spreken en willen weten waar je met lotgenoten kunt praten, want dat mis ik vreselijk. Ook al zijn er vrienden en familie, je bent in deze situatie alleen.
    Ik wens jou en je lieve man gezin heel veel sterkte en kracht toe!
    xx

    • johannamartha50 juli 27, 2013 bij 12:16 pm #

      Hoi Alice ,bedankt voor je mailtje.
      Je mag me altijd mailen hoor.De reden die jij nu aangeeft
      is precies waarom ik dit blog heb opgezet…en ik ben dus zo blij om
      contact te hebben met mensen zoals jij…in de zelfde situatie.
      Ik hoor graag van je.
      hartelijke gr Jopie

    • johannamartha50 juli 27, 2013 bij 6:45 pm #

      Hoi Alice ,ik heb je al een paar geprobeerd terug te mailen maar krijg de mail iedere keer terug.
      Ik weet niet hoe het komt.
      Gr Jopie

  16. Anoniem november 13, 2013 bij 1:11 pm #

    Hier zijn geen woorden voor !! respect respect !!!! xxx

  17. Hanny fortgens-van der Zwan januari 2, 2014 bij 8:44 am #

    Lieve Jopie,

    Ik kwam je onlangs tegen in het Spaarne ziekenhuis omdat mijn moeder daar was opgenomen. Jij vroeg mij hoe het met me was en ik vertelde je over mijn ziekte beeld. Ik heb een tumor tegen mijn hersenstam en heb in mijn leven twee hoofdoperatie gehad waarvan ik bij de laatste operatie ook epilepsie aan overgehouden heb. Ik loop bij een professor in Maastricht, geweldige man. Toen vertelde jij over je man, vreselijk, ik heb het hele verhaal gelezen,tranen staan in mijn ogen, niet te vergelijken met mijn situatie, ik ben nog gewoon wie ik was.Ik vind het heel knap van je dat je het hele verhaal gepubliceerd hebt, geweldig! Ik wens jou en je familie heel veel sterkte en wil graag met je in kontakt blijven, hele dikke kus,
    Hanny

    • johannamartha50 januari 2, 2014 bij 10:04 am #

      Dank je wel Hanny vond het heel leuk je weer eens te zien na 30 jaar.Al was het natuurlijk niet de leukste situatie met je moeder.
      We nu elkaars e mail is wel leuk…heb je wel eens proberen te zoeken op facebook.
      Voor jou ook heel veel succes en hartelijke gr Jopie

  18. Jan januari 6, 2014 bij 2:22 pm #

    Beste Jopie,
    Wat een verhaal, en dan heb ik alleen het begin nog maar gelezen…. Sinds kort weten dat mijn vrouw een hersentumor heeft. Wat een impact heeft dat! Zij houdt ook een weblog bij. Het is goed om zo verhalen met elkaar te delen. Ondanks dat je elkaar niet kent heb je er steun aan, roept het herkenning op, en doe je ideeën op.
    Sterkte!!
    Jan

  19. Anoniem januari 19, 2014 bij 10:27 pm #

    Ontroerend……. Mijn vader heeft ook een hersentumor……. heb met tranen jullie verhaalgelezen!! Ben er stil van herken veel dingen. Enorm veel respect ik weet hoe het is.. groetjes Esmèe

  20. Anoniem april 15, 2014 bij 8:02 am #

    Lieve Jopie …jullie zijn twee kanjers en ik weet dat je het zwaar hebt heel erg zwaar ,als de een ziek is dan is de ander dat ook automatisch ….ik vind het ontzettend knap dat je zo voor hem zorgt en met hem bezig bent ……….we kunnen nu wel zeggen dat is normaal als je bent getrouwd in goede en slechte tijden maar jou leven stopt wel in grote lijnen…………dikke kus aan Erwin en jezelf.

  21. Ina mei 10, 2014 bij 2:25 pm #

    Beste Jopie

    Op vele punten herkenning ook mijn man had een hersentumor en ook hij veranderde in alles waar ik zo van hield in hem. Je word met zoveel tegenstrijdige gevoelens geconfronteerd. Aan de ene kant wil je hem voor geen goud missen, aan de andere kant denk je hoe lang gaat dit nog duren. Wat staat mij allemaal nog te wachten? En zo blijft alles maar malen. Bij mijn echtgenoot was het gelijk toen het werd geconstateerd gradatie 4, en dat was de slechtste prognose die je maar kon hebben. Erwin begon met epilepsie terwijl mijn man maar 1 maal zo een aanval heeft gehad en dat terwijl hij al niet meer van bed kon komen.
    Ook ik had het bijgehouden maar op mijn telefoon. Deze heb ik helaas in de wc laten vallen, dus alles is verloren gegaan. Ook de foto’s van zijn kist met de bloemen.
    Goed dat jij het op zo een blog pagina hebt gezet, zo blijft het bewaard ook voor als Erwin er niet meer is. Ik wens jou en de kinderen heel veel sterkte! En ook Erwin wens ik natuurlijk sterkte.

    Groet Ina

  22. Danitsja juli 9, 2016 bij 3:47 pm #

    Hoi Jopie.

    Volg al een tijd je blog en kan het niet laten om nu toch eens te reageren. Diep, diep, diep respect voor hoe je met deze situatie omgaat.
    Snap zo goed dat dit eigenlijk onmogelijk is om goed mee on te gaan.
    Sinds oktober vorig jaar weten wij dat mijn man ook een hersentumor heeft. Jij zit al zo ver in dit proces dat het mij helpt om wat inzicht te krijgen in hoe sommige situaties kunnen zijn. Dank je wel hiervoor.

    • johannamartha50 juli 9, 2016 bij 8:27 pm #

      Hallo , Wat fijn te horen dat ik op deze manier iets voor je kan betekenen .Je zit dus nog helemaal in de achtbaan van emoties en onzekerheden. Als je vragen hebt waarmee ik je kan helpen of je wil gewoon je verhaal kwijt mag je me altijd mailen hoor ..mijn e mail is erwin.jopie@ziggo.nl.
      Ik wens je heel veel stekte in deze heftige tijd ,
      Hartelijke GR Jopie

      • Danitsja juli 10, 2016 bij 7:57 pm #

        Zal zeker gebruik naken van je aanbid. Fijn dat ik je eens een mail mag sturen😊

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: